Domowy makaron tagliatelle

Bardzo lubię dzielić się z Wami tym, czego nauczyłam się od chefów kuchni z kilkudziesięcio letnim doświadczeniem zawodowym. Ale ilekroć zaczynam temat domowych wyrobów, jak grzyby po deszczy wyrastają ni stąd ni zowąd osoby, które mają ochotę komuś przypierdolić (przepraszam). Mamy potrzebę wytłumaczenia komuś, że jest w ogromnym błędzie bo makaron to się kuźwa robi inaczej (inaczej czyli tak jak u siebie w domu i tylko TAK!). I tak było tym razem. Przychodze se ze szkolenia kuchni włoskiej, pokazuje na wizji makaron tagliatelle i jeb! Dowiaduje się, że ten makaron jest stekiem bzdur, że wale tyle mąki, że nic z tego nie wyjdzie, że źle go kuźwa zwijam, kroje i się na niego krzywo patrzę (nie mylcie proszę tego z konstruktywną rozmową, staram się umieć rozmawiać z kimś kto ma do zaoferowania więcej niż stek wyzwisk). I tu nie chodzi o mnie, bo ja se już pracuje nad swoją pychą, ale chodzi o moją społeczność. Uwierzcie mi na słowo, że przyjdzie taki czas kiedy trzeba będzie sobie samemu upiec chleb, zrobić do niego zakwas, walnąc żurek na domowej sfermentowanej mące czy po poprostu ubełtać na szybko makaron. Oby ten czas nie nadszedł prędko, niemniej obserwuje to co się wydarza i marzec 2020 roku pokazał nam, że bez sklepowych drożdży to my sobie kuźwa chleba  nie upieczemy.

Tak więc, swoje mądrości i malkontenctwa se proszę zostawić w domu w swojej kuchni a mnie dajta pracować dla ludzi, którzy chcą coś wynieść z tego bloga. Bo pomimo głupkowatego uśmiechu na twarzy mam jeszcze do zaoferowania Państwu kilka innych rzeczy, jak np WIEDZĘ, która staje się towarem deficytowym w dzisiejszych czasach.

Jak się komuś chce to zapraszam do makaronu tagliatelle, a jak komuś wyjdzie za gruby to będzie makaron pappardelle i już.